TEST

Klinik Ön Değerlendirme Testi

Yanıtlarınız bu tarayıcıda 7 gün saklanır. Tarayıcı verileri temizlenirse kaldığınız yer kaybolabilir.

Zihnimi kemiren sürekli endişeler, evham ve geçmek bilmeyen bedensel huzursuzluk. İçimde büyük bir boşluk, hiçbir şeyden tat alamama ve derin bir moralsizlik. Partnerimle yaşadığımız tekrarlayan tartışmalar, soğukluk veya kopukluk. Geçmişte yaşadığım olumsuz bir olayın (kaza, taciz, kayıp vb.) zihnimde sürekli canlanması. İş/ders masasına oturamama, sürekli erteleme, dikkatsizlik ve zihinsel dağınıklık. İnsanlara sınır koyamama, hayır diyememe ve sürekli başkalarını memnun etme çabası.

Aniden gelen kalp çarpıntısı, nefes darlığı, titreme veya "çıldırıyorum" hissi. Sürekli bir yorgunluk, yataktan kalkamama, uyuşukluk ve bedeninde ağırlık. Partnerle gerilim anında boğazda düğümlenme, öfke patlaması veya midede düğümlenme. Aniden irkilme, beden uyuşması, kasılma ve sürekli teyakkuz (alarm) hali. Yerinde duramama, içsel bir huzursuzluk ve odaklanmaya çalışırken baş ağrısı. Gerginlik anında kendi hislerini tamamen dondurma ve yok sayma.

Atak geçiririm veya rezil olurum korkusuyla kalabalık ortamlardan/bazı mekanlardan kaçınıyorum. Sosyal çevremden tamamen çekildim; kimseyle görüşmek, mesajlara dönmek istemiyorum. Tartışma çıkmasın diye partnerimle önemli konuları konuşmaktan ve yüzleşmekten kaçınıyorum. O olayı veya kişiyi hatırlatan her türlü mekân, insan, film veya sohbetten kaçınıyorum. Önümdeki iş ne kadar önemli olursa olsun son dakikaya kadar erteliyor, basit işlerde bile kilitleniyorum. İnsanlar beni eleştirmesin veya terk etmesin diye kendi isteklerimden feragat ediyorum.

"Kontrolü kaybediyorum, felaket çok yakın." "Ben yetersizim, başarısızım, hiçbir zaman düzelmeyeceğim." "İlişkide anlaşılmıyorum, tek başıma çabalıyorum." "Dünya tehlikeli bir yer, kimseye tamamen güvenemezsin." "Neden herkes gibi disiplinli olamıyorum? Bende bir sorun var." "Ben sevilmeye değer değilim, ancak başkalarını mutlu edersem kabul görürüm."

Gelecek odaklı; sürekli "Ya şöyle olursa?" diye en kötü senaryoları kurguluyorum. Şimdi odaklı ama tamamen umutsuz; günü bile tamamlayacak enerjiyi bulamıyorum. Şimdi odaklı; partnerimin anlık bir mimik veya tavrına aşırı anlam yüklüyorum. Geçmiş odaklı; zihnim sürekli o eski anıya veya kayba takılıp kalıyor. Dağınık; zihnim aynı anda 10 farklı yere atlıyor, bir yerde sabit kalamıyorum. Başkaları odaklı; kendi geçmişimi/geleceğimi bırakıp başkalarının ne hissettiğini düşünüyorum.

Belirgin bir olay yok ama kaygım uzun süredir adım adım arttı. Yaşam koşullarımın ağırlaşması veya başarısızlık hissi sonrası çökmeye başladım. İlişkimizde aldatma, güven kaybı veya evlilik içi ciddi bir kriz yaşandı. Çok sevdiğim birinin kaybı, boşanma, kaza veya fiziksel/duygusal şiddet yaşandı. Hayatımda yeni bir sorumluluk dönemi (iş değişikliği, okul vb.) başladı ve sistemim çöktü. Çocukluğumdan beri devam eden duygusal yoksunluk ve eleştirel ebeveyn geçmişim var.

Kaygılarım ve evhamlarım yüzünden çevremdekileri boğduğumu hissediyorum. Kendimi tamamen kapattığım için yakınlarım bana ulaşamamaktan şikayetçi. Aynı tartışmayı farklı konular üzerinden defalarca yapıp asla bir çözüme varamıyoruz. İnsanlara yaklaşmak istiyorum ama bir noktada kesin zarar göreceğim diye geri kaçıyorum. Sözlerimi tutamadığım, unuttuğum veya dağınık olduğum için ilişkilerimde sorun yaşıyorum. Sürekli "verici" taraf olmaktan tükendim; ama hayır dersem terkedilmekten korkuyorum.

Bedensel duyumlarımı dinliyorum (kalbim nasıl atıyor?) ve kaygıdan uykuya dalamıyorum. Derin bir yalnızlık hissi ve günün anlamsızlığı zihnimi kaplıyor, uyanmak istemiyorum. Gün içinde partnerimle yaşadığım gerilimleri ve söylediği sözleri zihnimde döndürüyorum. Gözlerimi kapattığımda geçmişteki o olumsuz an görüntüler halinde geri geliyor veya kâbuslar görüyorum. Yarın yapmam gereken 50 tane ertelenmiş işin vicdan azabıyla uykum kaçıyor. Gün içinde kime ne yanıt verdiğimi, kimseyi kırıp kırmadığımı sorguluyorum.

Öfkelenmekten ziyade sürekli bir huzursuzluk ve korku halindeyim. Öfkem bile uyuşmuş durumda, hiçbir duyguya güçlü tepki veremiyorum. Aniden patlayan, sonradan pişman olduğum ama engel olamadığım öfke krizlerim var. Ufacık bir tetikleyicide aşırı savunmaya geçiyor veya ortamı terk ediyorum. Sabırsızım, çok çabuk sıkılıyorum ve çabuk parlayıp sönüyorum. Öfkemi kesinlikle dışarı yansıtmam, içime atar kendimi suçlarım.

Kaygılandığım konular dışında işlerime odaklanabiliyorum. Odaklanacak zihinsel enerjiyi ve isteği (motivasyonu) hiç bulamıyorum. İlişkim krizdeyken kafamı hiçbir işe veremiyorum. Tetiklendiğim anlarda zihnim tamamen donuyor veya kopuyor (dissosiyasyon). Zamanı yönetemiyorum, sürekli bir şeyleri kaybediyorum, başladığım işleri bitiremiyorum. Başkalarının işlerini mükemmel organize ederken kendi hayatımı aksatıyorum.

Yanımda biri yokken aniden rahatsızlanmak veya panik atak geçirmek. İnsanların arasına karışacak gücü bulamamak ve sohbet edecek istek duymamak. Çift olarak gittiğimiz yerlerde partnerimle gerilim yaşamak veya rol yapmak. Güvende hissetmemek, göz önünde olmaktan ve dikkat çekmekten rahatsız olmak. Dikkatimi toplayamayıp sohbetleri kaçırmak veya pot kırmak. "Rezil olur muyum, yanlış bir şey söyler miyim, hakkımda ne düşünürler?" korkusu.

"Sürekli tehlike bekleyen bir teyakkuz cihazı gibiyim." "Pili tamamen bitmiş, karanlıkta duran bir cihaz gibiyim." "Yanlış frekansta yayın yapan ve sürekli çatırdayan bir radyo gibiyiz." "Yarası sürekli kabuk bağlayıp yeniden kanayan biri gibiyim." "100 tane sekmesi aynı anda açık ama hiçbiri yüklenmeyen bir bilgisayar gibiyim." "Herkesin yükünü taşıyan ama kendi yükü altında ezilen biri gibiyim."

Son birkaç aydır kriz halini aldı. Yaklaşık 6 ay - 1 yıldır belirgin şekilde sürüyor. İki yıldır / ilişkimiz başladığından beri dalgalı şekilde sürüyor. Yaşadığım o olaydan / kayıptan beri hayatım değişti. Kendimi bildim bileli (çocukluk/okul yıllarımdan beri) böyleyim. Ergenliğimden beri insan ilişkilerimde bu kalıbı tekrarlıyorum.

Seans sırasında da paniklemek veya kaygımın geçmemesi. Hiçbir şeyin değişmeyeceğine ve boşuna çabaladığıma inanmak. Terapistin partnerimi tutması veya ilişkinin tamamen bitmesine sebep olması. Geçmişteki acı anıları yeniden hatırlarken çok zorlanmak. Terapiye düzenli devam edememek, ödevleri/sorumlulukları aksatmak. Terapiste karşı bile hayır diyememek veya kendimi tam açamamak.

Kaygı ve atak döngüsünden kurtulup özgürce ve rahatça yaşayabilmek. Yaşam enerjimi, neşemi ve kendime olan özsaygımı yeniden kazanmak. İlişkimizdeki iletişimsizliği ve krizleri çözmek (veya net bir karar almak). Geçmişin yükünü ve acısını nötrleyip bugünü yaşamaya başlamak. Zihinsel dağınıklığımı dizginlemek, odaklanmak ve hayatımı düzene sokmak. Sınır çizmeyi öğrenmek, kendimi önceliklendirmek ve bağımlı kalıpları kırmak.

Sonucunuzu görüntüleyin